KreukelZone

De kreukelzone is een deel van een (dragende) constructie die voor krachten in een bepaalde richting moedwillig verzwakt is. Deze techniek wordt bij voertuigen toegepast om inzittenden te beschermen in geval van een aanrijding. Het concept is bedacht door de ontwerper Béla Barényi die er in 1952 een octrooi voor kreeg. Kreukelzones maken deel uit van de passieve veiligheid van een voertuig.

Het idee van een kreukelzone is dat bij blootstelling van de constructie aan een kracht, in de richting waarin de constructie verzwakt is, bijvoorbeeld bij een aanrijding, de zone gaat optreden als zwakste schakel. De kracht die dan op de gehele constructie uitgeoefend wordt zal dan (gedeeltelijk) verloren gaan aan het vervormen van deze zone. Hierdoor worden minder krachten uitgeoefend op de inzittende(n), met minder lichamelijk letsel als gevolg.

Kreukelzones worden voornamelijk toegepast in auto-ontwerpen, maar komen ook voor bij railvoertuigen en vliegtuigen. De eerste auto met kreukelzones was de Mercedes-Benz W111 uit 1959.

Een leek trekt vaak de verkeerde conclusies wanneer hij een autowrak ziet van een auto die voorzien was van een kreukelzone, namelijk: slappe constructie of Het moet wel een erg zware aanrijding geweest zijn.